Shuffle

iPod shuffle staat tot Tarotkaart trekken als methadon staat tot heroïne.

Ik ben bijgelovig en toen de constante drang om een Tarotkaart te trekken (tot ik een gunstige kaart had getrokken) me op de zenuwen begon te werken, ben ik overgestapt op de voorspellende iPod shuffle. Dat is veel prettiger. Muziek luisteren doe ik toch en aan een shuffle-reeks valt altijd een positieve draai te geven, soms met behulp van de fast forward knop. Vandaag was een bijzondere dag, ik deed kleren aan die ik eigenlijk alleen in vrije tijd draag (hoodie met botjes), ik keek niet op de klok en kwam toch op tijd, ik was niet bang om te vallen met fietsen in de sneeuw, ik zei dingen die ik meende en kreeg onverwacht mooie dingen terug. Ik was wonderlijk mezelf. Het allermooiste van vandaag is dat ik niet meer geloof dat dat door de  -weliswaar schitterende-  shuffle komt die ik vanochtend langs hoorde komen.

Suedehead- Morrissey
Climbing up the walls- Radiohead
Them heavy people- Kate Bush
Boing Boom Tschak- Techno Pop- Kraftwerk
Would you lay with me (in a field of stone)- Johnny Cash
Hope there’s someone- Antony and the Johnsons

…the nicest thing I’ve ever seen

http://www.youtube.com/watch?v=TvaCkXcIqaQ

tch-ooo tch-ooo

And our feet in the snow are like: tsch-ooo, tsch-ooo
and the choir in my chest is like: oooo- oooo

http://www.youtube.com/watch?v=OHn0MpXAP7E

(not until the next time)

Van aarbeien en poedersuiker

Ik was eigenlijk op zoek naar een ander gedicht van Campert, over een jazzmuzikant, een neger die zich kapotsnuift.  Een regel die ik me nog herinner van mijn mondeling eindexamen zou passen bij de foto van mijn

aarbeienplantjes stervend in de sneeuw.

Maar ik vond deze en toen had het geen zin meer om verder te zoeken.

Een vergeefs gedicht

Zoals je loopt,
door de kamer uit het bed
naar de tafel met de kam,
zal geen regel ooit lopen.

Zoals je praat,
met je tanden in mijn mond
en je oren om mijn tong,
zal geen pen ooit praten

Zoals je zwijgt,
met je bloed in mijn rug
door je ogen in mijn hals,
zal geen poëzie ooit zwijgen

Remco campert
Uit: Een standbeeld opwinden
Amsterdam: De Bezige Bij 1952

Altijd nu

 

De tentoonstelling van de foto’s van René Louman in Centrum van ouderen Flesseman werd steeds maar verlengd, er verschenen stukjes in kranten en op blogs en uiteindelijk is er een boek. Ik zou elke Amsterdammer willen aanraden het boek te kopen of de foto’s te gaan bekijken in Flesseman. In het bijzonder Amsterdammers die werkzaam of geïnteresseerd zijn in de zorg voor ouderen, Louman pakt in zijn werk de essentie van waar goede zorg begint: aandachtig kijken, de mens echt zien.

Buigend riet

Ik weet niet wat ik moet, ik ben doodop en sta op het punt ze de pakketten gewoon maar weg te laten grissen.

Kerstborrel, 17 december om half vier. In de ene hoek van de zaal een stapel kerstpakketten, in de andere hoek drankjes en glazen, de hapjes moeten nog komen. Het licht is uit in de zaal, maar in het midden zitten medewerkers onderuitgezakt op stoelen die ze naar binnen hebben gesleept. Er staan er ook nog een paar met karretjes, achteloos door één heup gezakt. Ze kijken verveeld of chagerijnig, zeggen niets en de meesten maken als mijn collega en ik binnen komen ook geen oogcontact, zelfs niet als we groeten. Ze staan in de rij voor de pakketten als oostblokkers voor een lading zuidvruchten. Astrid begint drankjes aan te bieden, maar nee, niemand wil een drankje.

Ik weet dat ik iets moet doen, dus loop met de moed der wanhoop naar voren. Op het moment dat ik de verveelde, verongelijkte bende aankijk hoor ik een zachte maar vastberaden stem: ‘buigend riet’.

Goed, ze kunnen de pakketten krijgen en naar huis aftaaien maar wel op mijn manier. Buigend riet. Iedereen krijgt een hand en wordt bedankt voor de inzet afgelopen jaar en ik wens ze fijne feestdagen. Buigend riet. Hoe meer onwillige handen ik schud, hoe meer plezier ik er in krijg. Buigend riet. Tussendoor ontmoet ik ook een heleboel welwillende mensen die nieuwsgierig naar me zijn en stralend mijn complimenten aanhoren. Buigend riet. De mensen die wel zin hadden in een borrel maar afknapten op de asociale houding van een minderheid, bloeien op. Buigend riet.

Ze hebben gezien hoe we voortaan met elkaar omgaan in dit huis.

(Maar van wie was die stem nou, over dat riet? Dat was Vincent, met wie ik samen voor hetere vuren heb gestaan onder veel hachelijker omstandigheden. Hij was er niet echt natuurlijk maar zat waarschijnlijk al jaren ergens verstopt in een snoering van Ranvier of een asterocyt, te wachten op het moment dat ik hem nodig had. Vincent, een zachtaardig mens met de wilskracht van van een leeuw, hier kun je lezen hoe dat komt: http://www.goodreads.com/book/show/6065812.De_Schaduw_van_de_wind )

Q koorts

Ik ben geen handtasjes fanaat, maar deze vind ik erg mooi. Hij is gemaakt van de huid van een hele babykrokodil, aan de voorkant zie je zijn kopje en de voorpootjes, aan de achterkant het staartje en zijn achterpoten. Ik gebruik hem nooit, niet alleen omdat ik liever zonder bagage door het leven ga, ik ben ook bang voor reacties op straat. Het tasje staat tentoongesteld in mijn huis en vrijwel iedereen die bij me langskomt merkt er iets over op. Ik heb me er niet in verdiept, maar ik heb wel eens op TV gezien dat dit soort producten wordt gemaakt van krokodillen die daar speciaal voor gefokt worden, in basins waar ze met honderden door elkaar heen krioelen. 

Eén keer per jaar ga ik met een gezelschap mee jagen, op hazen. De hazen hebben een vrij en onbezonnen leven gehad, dan komen wij en schieten er een paar. Er zijn altijd wel mensen die vanaf de weg naar ons schelden en als ik erover vertel wordt er ook vaak geschokt gereageerd. Zelfs door mijn vrienden, terwijl ze met smaak de door mij gemaakte hazenpeper zitten te verorberen.

Mensen doden dieren en gebruiken hun huid om tasjes van te maken, of bontjassen, of schoenen. Dat is niet goed of slecht, dat is een feit. Waar het om gaat is de manier waarop binnen dit proces door ons met dieren wordt omgegaan. Op het moment is de Q koorts weer in het nieuws. Heel erg natuurlijk dat er mensen ziek worden en overlijden, maar toch word ik woedend als ik lees over acties als ruimen van dieren. Wij kiezen ervoor onze dieren in veel te kleine hokken, veel te dicht op elkaar te houden en vol te proppen met antibiotica.  Moeten we daar zelf dan niet de gevolgen van dragen als we er ziek van worden? Ik moet denken aan Eduard, jager en groot dierenliefhebber, die één van de jagers, een neurochirurg, die een aangeschoten haas niet af durfde te maken omdat hij bang was zijn handen te beschadigen woedend toebrulde: ´Als jij op hem mag schieten mag hij jou in je klauwen bijten, klootzak.´

Terug naar mijn tasje, waar ik misschien ook wel niet mee buiten loop omdat ik er dubbele gevoelens over heb. Laf en hypocriet trek ik straks wel mijn dr. Martens aan.

Dog says no

Ik wilde met hem op de foto, maar hij wilde liever in het gras rondstruinen en stribbelde tegen. Het was een ongelijke strijd, ik probeerde hem te pakken en dacht dat ik achter hem aan rende, maar je ziet hem op de tweede foto rechts alweer een heel andere kant uit gaan. Uiteindelijk plofte hij uitgeput neer in een perk.

hij wil niet

hij rent rechts achter me

uitgevloerd

What of Pan?

Als je deze ooit ergens ziet, voor mij meenemen graag! Zelfde geldt voor uitgaven van ‘The Little White Bird, het verhaal waar Peter voor het eerst in voorkomt, ook van J.M. Barrie. Of Peter and Wendy desnoods (Shoot the Wendybird).