meisievanmagdat

1 december 2009: cameraploegen in de Roetersstraat, Amsterdam werd gek. Mensen wilden in zijn kamer kijken, een stille tocht door het huis houden, bloemen neerleggen, medebewoners bevragen, er werd een spandoek aan de brug gehangen. Bewoners en medewerkers van het verpleeghuis wisten niet wat hen overkwam, voor hen was het normaal dat hij er was, rustig zijn eigen gang gaand. Tenzij één of andere lolbroek hem aansprak op zijn artiest zijn- diegene kon zich dan beter bergen.

Toch is de hysterie rondom zijn persoon naar aanleiding van zijn overlijden voor iedereen die hem wel eens heeft ontmoet, begrijpelijk. Ik heb hem nooit zien optreden maar dat moet adembenemend geweest zijn. Ik zag hem voor het eerst in de tuin, hij zat volkomen gelukkig te zijn in de voorjaarszon achter een kop capuccino: op zijn vierkante meter een vorst. “Dag meneer!”, groette ik oprecht verlegen. Hij keek verbaasd geamuseerd op: “Dag, dág meisje.”

Afgelopen woensdag kwam ik aanfietsen door de Nieuwe Kerkstraat en keek hem plotseling recht in het gezicht. Er stonden mensen om hem heen, glimlachend, foto’s makend. Ook ik stapte af om hem te vereeuwigen. Ik werd aangesproken door een Amerikaanse toeriste: “Can you tell me who he is? Is he some kind of freedomfighter?” Ik vertelde haar zijn naam en wie hij was en dat hij geen strijder was maar wel een volstrekt vrije geest.

Nog mooier dan het  portret dat sinds enkele dagen de hoek Roetersstraat /Nieuwe Kerkstraat siert, zijn de reacties die het oproept bij de mensen die ik langs zie fietsen en die  plotseling remmen en afstappen met een blik op hun gezicht alsof ze totaal onverwacht een geliefde zien. Journalisten, waar zijn jullie nou? Dít moet je vastleggen, nu kun je echt zien wat hij deed met z’n vuur, z’n liefde, zijn gouden ogen.