meisievanmagdat

Het is één van die zeldzame dagen dat het aangenaam is om buiten te zitten deze zomer, dus Albert stelt voor dat we elkaar spreken in de tuin van V’huizen. ‘Normaal doe ik het niet, interviews’, begint hij het gesprek, ‘maar ik woon hier net en ik zie het hier en in verpleeghuis de P., waar ik vandaan kom als een periode om tot rust te komen, dus daarom vind ik het leuk om mee te werken. Ik weet ook helemaal niet wat je wilt weten? Ik heb alle beroemdheden voor mijn lens gehad. Borsato, Cruijff, Conny en Hans Breukhoven noem maar op. Ik ben fotograaf, had een hele reeks fotozaken. Van oorsprong kom ik uit de Kinkerbuurt, daar ben ik ook begonnen. Dat vond ik fijn aan de P. dat zat daar vlakbij. Maar hier is het een verademing om een eigen kamer te hebben.’

Op mijn vraag hoe hij in het fotovak terecht gekomen is vertelt hij verder, eerst over zijn jeugd in Amsterdam. ‘Ja, vroeger in de Kinkerbuurt…van álles haalden we uit. Je kent het wel, een portemonnee aan een touwtje. Maar het mooiste vond ik altijd om een rotje in een hondendrol te douwen. BAM, zat de hele winkelende meute onder de zomersproeten. Het fotovak heb ik van mijn vader geleerd. Die bleek een doka in de winkel te hebben, het was zijn hobby. Fotograferen was toen nog een ambacht, ik heb leren fotograferen met een hasselblad en eigenlijk vind ik dat nog het mooist. Mijn eerste baan was in een fotozaak, ik heb heel wat bizarre toestanden meegemaakt als jonge jongen. Zo deed ik veel bruidsrapportages en was ik een keer op een adresje in de Jordaan. De aanstaande bruid was toen ik binnenkwam nogal schaars gekleed dus ik nog blozend excuus stamelen, maar ze zei nee hoor kind kom maar binnen!’. Hij lacht bulderend.

‘Later in de zaak maakte ik pasfoto’s, dan vroeg ik de klant de lippen even nat te maken en drukte snel af terwijl ze met hun tong uit de mond zaten. Zij amok maken natuurlijk dat de foto’s niet gelukt waren. Dan zei ik met een stalen gezicht: dat is een prima foto, je steekt je tong maar uit bij de douane. Het was altijd lol in de fotografie. Je was op een bruiloft, eerst bij gewone mensen en later bij bekende Nederlanders en automatisch feestte en dronk je mee. Ik heb nergens spijt van, maar dat heeft natuurlijk wel gevolgen gehad. Daarom ben ik naar de P. gegaan, ik moest weer tot rust komen en dat is gelukt. Nu hier in de V’huizen heb ik mijn eigen kamer waar ik op mezelf kan zijn, maar ook dit zie ik als een tussenstation. Ik heb een huis in België en daar wil ik naar terug.’

Dan komt het moment waar ik gedurende het gesprek steeds meer tegen op ga zien: hoe vraag je een fotograaf, een vakman, of je een foto van hem mag maken met je mobiele telefoon? Het mag van Albert. Ik vertel hem dat ik nooit geïnteresseerd ben geweest in fotograferen, maar dat dat sinds ik foto’s kan maken met mijn mobiel veranderd is. Ik laat de foto zien die ik net maakte van het naambordje van de Vrolikstraat, waar iemand Opvrolikstraat van heeft gemaakt. ’Als je oog voor dat soort dingen hebt móet je fotograferen’ zegt hij, ‘en als je dan ook nog kan schrijven dan maak je een boek. Waarom niet? Doe het gewoon.’ Tja waarom niet? Het gesprek met Albert, fotograaf en inspirerend figuur heeft me stof opgeleverd voor een hele romancyclus.