meisievanmagdat

 Lieve allemaal,

Dank voor alle brieven, kaartjes en mails met jullie belevenissen, vooral natuurlijk die uit Parijs die van mijn hart een appel maken. De ansicht uit Terschelling is prachtig en deed me beseffen dat ik ook weer eens wat van me moet laten horen. Om uit te leggen waar ik ben, moet ik eindelijk vertellen hoe ik op dit blog terecht ben gekomen.

Het begon zo: ik wilde weg, of liever gezegd terug. Omdat er een vrouw was die zei dat ik dat toch niet zou durven, klom ik over de rotsen en sprong. Ik kwam in zee terecht waar een jongen met háár ogen me kopje onder hield tot ik er sterren van in mijn buik had. Toen ik eindelijk boven water kwam was de jongen met de vrouwenogen er al lang weer vandoor, maar omdat hij me niet vergat kon ik onmogelijk verdwijnen. Hij schreef, digitale regels die ik opviste uit zee om er een vlot van te vlechten. Zo dreef ik wat, de golven lazen mij voor uit oude en nieuwe boeken en ik verzamelde steeds meer letters, woorden en zinnen die ik om de tijd te verdrijven sorteerde en polijstte tot ze glanzend en doorzichtig waren. Al snel werd mijn vlot te vol en voordat de golven gaten in mijn zinnen konden slaan maakte ik er rolletjes van, zodat ik ze in een tweet geschoven aan de zee kon geven die ze opdronk. Woorden inpakken bleek een fijne bezigheid, maar helpen deed het niet. Juist de grote brokken zware taal bleven achter op mijn vlot, omdat ik tussen golven niet kon slapen propte ik ze in mails, schreef ik ze op kaartjes en in boekjes en archiveerde ik ze op Goodreads. De golven ontstijgen en door de lucht buitelen deed ik echter pas hier op dit blog en toen zag ik dus aan de horizon dit land vol oude vrienden terug. Dit keer had ik geen duwtje nodig, ik sprong een paar keer op en neer op een regenwolk, dook de diepte in en zwom.

Tot zover wat vooraf gebeurde.

Toen ik op het strand aanspoelde was het er ondanks de regen druk want er was Uitmarkt. Onder de passage van het Rijksmuseum werd voorgelezen en er was een boekenmarkt. Ik dacht daar te komen door met de stoet mee te lopen, maar belandde toen in het museum waar ik ooit dagelijks kwam. Ik liep langs de stukken, mijn gedachten afdwalend omdat het te druk was om met nieuwe ogen te kijken. Op dat moment liep ik hem tegen het lijf. Of liever gezegd tegen het doek, en wel het doek dat ik het mijne had gemaakt door het met woorden naar stad te laten ruiken, zoals in de winter elke brug in mijn stad glad was van zijn verf. Waar je een andere vorm aan geeft, dat wordt van jou zodat je het nooit meer kwijtraakt, hoe had ik dat kunnen vergeten?

Even later zat ik op een houten bankje in de passage en keek vanuit mijn ooghoeken naar iemand die mij vaag zou blijven kennen omdat hij ook in de karkassen van slooppanden woont en ‘s winters voor Atlas langs fietst. Ik luisterde hoe Lucky Fonz iii een rivier tekende, vergaapte me aan de gewelven van de passage en Theo Vogelaars zette zijn handtekening op mijn schouder terwijl Rick de Leeuw zijn gedichten voordroeg. O ja, en op de heenweg was ik het porem van Mokum.

Dit durfde ik jullie te schrijven omdat ik het nooit meer wil verliezen, want nooit duurt verschrikkelijk lang.

Groet, L.

aap

gelukt!

Iemand nog wat om over na te denken? #vipassana

Deze vraag van @freeksels zag ik voorbij komen terwijl ik zelf in een cursus dienstroosterplanning zat. Ik verkoos daar te zitten en het was nuttig, maar in zekere zin ook been there done that. Waar denkt een mens eigenlijk zoal aan als zij door verveling op zichzelf teruggeworpen is? Ik besloot het te noteren, het lukte hooguit 10 minuten.

Eerdere bijeenkomsten op deze locatie. Misselijk op de WC. HKZ. Zinloos. Mail van Inge. Haar dikke hond. Ronnie! Ronnie! Czaar Peterstraat waar God zag dat het goed was en het altijd ruikt naar bloemenwater. Meel. Het maken van de HKZ handboeken met Anja en Jasper. Marchien. Anja is sterker en maakt de gaatjes. Strikje erom, op het bureau van Iris. Antony gebrand, die rare androgyne zanger. Altijd vergeten te vragen wat ze ervan vond. Wat is raar en wat is bijzonder. Daar gaat mijn werk over. Sicilie. Negev woestijn. Groningen, hotelkamer met Marieke en Huug. Kouwe knieeen. Geur van Red Bull. O ja vanavond eten. Mijdrecht, op een bankje onder de sterren. Bruid op gympen. Het is bijna 15 oktober. Die droom over hazenlegers. Belligerent ghouls, unruly boys must be taken in hand. I deserve it, deserve it, deserve it. Etceteraaaaa. Omnes sum, non omnes intersum in het klasseboek. Woutertje Kaboutertje toch. Pyramus et Thisbe, Hely and Harriet, Oscar and Lord Alfred. En wie ook verder weer. Joris die zijn boek vergat, zodat hij wel met mij mee moest kijken. De bijen. Siempie en de ligakoeken in de zandbak en de uitnodiging voor zijn verjaardag die ik verscheurde. Maar hij mocht de blauwe ballon hebben. Het gezicht van mijn moeder door het raam van het klaslokaal. Ga nou weg, mam, niet weg gaan. And should I fall from graaaace here with you. Billy. Daphne. Latijn in het kleine lokaal boven in de school. Scheikunde hadden we ook daar. Veter Pisser en de Tjep. Pas op daar is klappermax!

Ik zette ze zonder na te denken achter elkaar in meisie en toen hoorde ik het opeens: John Het Een Yoko!

Wijze woorden van Désanne van Brederode vandaag in Buitenhof. Strekking: we reizen steeds vaker en verder, er is meer informatie beschikbaar over misstanden in de wereld dan ooit. Ik heb het niet geweten kan nooit meer een argument zijn. Toch komen we zowel op individueel als politiek niveau niet verder dan het groen maken van onze avatar op twitter of het veroordelen van dictaturen. Uiteraard nadat we er vakantie hebben gevierd, zaken hebben gedaan of als hoogwaardigheidsbekleder bij de opening van een of ander sportevenement zijn geweest. 
De actiebereidheid tegen schending van mensenrechten lijkt in vergelijking met de jaren ’60, ’70 en ’80 sterk afgenomen, ondanks de komst van internet en de globalisering en de daarbij behorende toename van kennis. Ondanks of dankzij? Maakt de veelheid aan informatie ons misschien vleugellam? Toen in de jaren ’60 de ellende uit de Vietnam oorlog als etter uit een onderhuids abces over de wereld uitgestort werd, kon men niet anders dan woedend worden, de straat opgaan, actie voeren en eisen dat hier een einde aan kwam. Tegenwoordig zijn we op de hoogte van elk pijntje en de informatie komt via veel kanalen druppelsgewijs binnen over Darfur, China, Israël, Irak.
Begrijp me goed, ik beschuldig niemand, ik weet dat op de Westoever van de Jordaan mensen hun leven in vluchtelingenkampen slijten en verstoken zijn van medische hulp, onderwijs en goede voeding en ook ik doe daar niets aan.  Niemand kan de wereld op zijn schouders nemen, een bijdrage leveren aan het gesprek over wat er gedaan moet worden om het lijden van anderen te verminderen als individu, als samenleving, als mensheid kan iedereen. De suggestie van Désanne van Brederode om te beginnen met een maatschappelijk debat aan de hand van het prachtige programma Van Moskou tot Moermansk van Jelle Brandt Corstius spreekt mij aan. Hoe kunnen we de informatie die hij ons geeft, of die we uit eigen ervaring hebben omzetten in actie? In een wereld waarin mensen zich uitsluitend informeren ter ontwikkeling of vermaak van zichzelf, schiet het individualisme door.

All Time

I do.

(Intrigerend waar mensen naar zoeken. De mooiste zoektermen staan helaas niet in het overzicht, omdat ze maar één keer voorkomen. Ik herinner me nog smetplekken in de bilnaad, filmpje van voorhuid terug schuiven. Pfff, je zal er maar mee zitten. Aandoenlijk vind ik het als mensen een vraag of probleem voorleggen aan internet onze meester rookt in de klas, hoe herken je een vos? )

Het #uruzgandebat, #decrisis en uiteindelijk #deval: veel geziene hashtags op twitter afgelopen week. Helaas heb ik me er ook toe laten verlokken. Ik was cynisch, over de kwestie maar ook heb ik me enorm geërgerd aan twitter, of eigenlijk aan de manier waarop er getweet werd. Het was een spektakel gelijk het songfestival, we pakten er zakken chips bij, we kritiseerden de publieke omroep, we belichten communicatieve trucs van verschillende politici. Gezellig! Mag best natuurlijk, het hoeft niet allemaal loodzwaar en serieus, mits er ook aandacht is voor de inhoud en die ontbrak volledig. In dit debat had een beslissing genomen moeten worden. Een belangrijke beslissing, niet alleen voor mensen in een vreemd land die het slachtoffer zijn van oorlogsgeweld, maar ook voor onze militairen die voor deze kwestie  bloed, zweet en tranen hebben gelaten. Beschamend dat men daartoe niet in staat bleek.

De gevolgen van #deval zijn verregaand. Midden in een economische crisis lopen degenen die het vertrouwen van de kiezer hebben gekregen weg van hun verantwoordelijkheid. Ze laten hiermee grote groepen mensen, die afhankelijk zijn van snel en daadkrachtig handelen van onze regering om niet aan armoede ten prooi te vallen letterlijk in de kou staan. Pure wanprestatie.

De onvrede en teleurstelling in de politiek groeit met het uur en wordt alleen maar aangewakkerd door reacties van politici van regerings- en oppositiepartijen. Femke Halsema die de PvdA moedig noemt, Agnes Kant die blij is dat het woord nu aan de kiezer is omdat het moeilijk wordt. Balkenende die geen leiderschap toont, conflictvermijdend optreedt en onduidelijk communiceert. Wouter ’we hebben gevochten’ Bos die teveel dramalessen heeft gevolgd. Wilders, die de vlag uithangt. En gelijk heeft hij, want hij is de gedroomde kandidaat voor de vacature die zijn collega’s voor hem gecreëerd hebben. Wij zoeken een charismatische opportunist die in staat in op de onderbuikgevoelens van terecht teleurgestelde mensen in te spelen. Levensgevaarlijk. Maar elk nadeel heb ze voordeel: met een beetje mazzel kunnen we binnenkort dus wel weer inhoudelijk over politiek tweeten. Als we dat dan nog mogen tenminste.

veelzeggende portretten en one liners van politici over #deval:
http://www.parool.nl/parool/nl/224/BINNENLAND/photoalbum/detail/280245/150290/11/In-beeld-Politici-over-val-kabinet.dhtml#photo

‘heeft net met een houten spatel een dikke spin buiten gezet die meteen weer naar binnen wilde rennen maar voor de drempel de hordeur vond’.

Precies op het moment dat ik dacht ‘twitteren, waarom doe ik het  in Godsnaam’, verscheen deze tweet van @tseadbruinja. Nou weet ik niet of het komt omdat hij dichter en schrijver is, maar dit is een voorbeeld van een tweet waar ik uren om kan glimlachen. Weer helemaal enthousiast geworden vond ik @Johnny_Marr en dat was dan weer zo’n teleurstelling. Misschien omdat ik aan de vooravond van het assessment  dat ik morgen moet afleggen helemaal in-to de testjes ben, ben ik toen eens in kaart gaan brengen wat nou tweets waren waar ik hardop om heb moeten lachen of op zijn minst heb moeten glimlachen. Je kunt ze zien bij de optie favorites (leuke optie had ik nog niet eerder gezien!).

Conclusie: mensen die keurig de beperkende vraag die twitter elke keer stelt beantwoorden vind ik niet heel interessant om te volgen. Ronduit irritant acht ik mensen die op twitter hetzelfde gedrag vertonen als IRL en voordurend beppen over totaal oninteressante CRAP (de breuk tussen Yolanthe en Jan bijvoorbeeld). Nietszeggend en oncreatief vind ik artiesten, diensten of personen die alleen maar hun eigen waar aan de man willen brengen. Die tweet van Danibal vind ik grappig door ‘ jews harp’, hoewel ik weet dat jew in dit verband van jaw komt. Bovendien tweet hij veel vaker gewoon sympatieke dingen en vind ik de muziek ook mooi, vooral Hetze http://www.myspace.com/daniballade

Van alles wat en vooral veel van wat je opvalt, denkt, kleine bizarre details waar je je aan ergert of juist over verwondert dàt wil ik lezen!

Dus, ik ga zo heel subtiel Johnny Marr unfollowen, want ik unlike hem Tsead Bruinja blijf ik volgen en bij deze beveel ik aan mijn 3 lezers ook even zijn blog aan:

http://www.tseadbruinja.nl/

beetje weinig plaatjes de afgelopen dagen, wel op de nieuwe ‘pagina’ (waarom heet dat zo?) gemaakt naar aanleiding van één van de vele persoonlijkheidstestjes die ik aan het oefenen ben op internet.

@yokoono, ze twittert. Zoals zoveel artiesten die krampachtig hip willen zijn en aan alle hypes mee doen? Om zichzelf te verkopen? Om de aandacht als weduwe van John Lennon op zich gevestigd te blijven houden?

Yoko Ono had als kunstenares al naam gemaakt voordat John haar ontmoette. Hij viel als een blok, als een baksteen voor haar omdat ze heel klein JA op het plafond had geschreven, boven aan de ladder die hij beklom. Mogelijk twittert Yoko, omdat dit sociale netwerk bij uitstek geschikt is de idealen van Fluxus-beweging waar zij zich bij had aangesloten te verwezelijken: kunst hangt niet in galleries en is niet van the happy few, kunst ís het leven van alledag en wordt gemaakt door gewone mensen. Kunst gaat door de grenzen van muziek en beeldende kunsten héén, kunst en leven zijn één. Twitter zou bij uitstek geschikt zijn geweest om uiting te geven aan het concept van de zuiverende stroom die Fluxus wilde zijn. Hadden kunstenaars als Yoko Ono, Misha Mengelberg, Robert Jasper Grootveld of Wim T. Schippers in de jaren ’60 het internet en communicatievormen als mail en twitter tot hun beschikking gehad zou de westerse generatie Y, het cohort dat ongekende mogelijkheden heeft met betrekking tot informatievoorziening, reizen en studeren dan nu meer besoignes hebben dan me, myself and I? Of  was dan het bewijs geleverd dat toenemende mogelijkheden voor het individu slechts leiden tot een grotere individualisering in plaats van een grotere betrokkenheid bij het lot van anderen?

Yoko. Tot zeer recent bestond er een beeld van haar als zijnde een opportuniste, die een wig dreef tussen ‘onze jongens’. Ik geloof het niet. Kijk naar beelden van hen samen en zie hoe John en Yoko naar elkaar kijken: ‘Doe ik het goed?’.

Haar rehabilitatie, of eigenlijk die van John en Yoko samen ontspringt dan toch aan de geest van generatie Y getuige de woorden van Otto Wichers (al denk ik stiekem dat hij een oude ziel is) in de VPRO gids van week 24 (2009): ‘Yoko Ono is totaal onderschat. Iedereen ziet haar als de ondergang van The Beatles, maar ik heb juist bewondering voor haar. Zij was de intellectuele meerdere van een zeer gevoelige man. Mensen konden het niet hebben, omdat ze hem als een genie beschouwden’. Wat hij hier over Yoko zegt geldt net zozeer voor John. Ze waren waarschijnlijk op verschillende vlakken vergelijkbare grootheden.

Tot slot het antwoord op de vraag uit de aanhef: My favourite Beatle is George Harrison.

http://www.youtube.com/watch?v=NRhz-Xl3two&feature=channel_page

Hilarisch en scherpzinnig chinees protest tegen internet censuur!

http://www.youtube.com/watch?v=wKx1aenJK08&feature=channel