http://leendert.bandcamp.com/track/er-is-een-man-verdronken

http://www.casemayfield.com/

Op mijn vraag hoe hij in het fotovak terecht gekomen is vertelt hij verder, eerst over zijn jeugd in Amsterdam. ‘Ja, vroeger in de Kinkerbuurt…van álles haalden we uit. Je kent het wel, een portemonnee aan een touwtje. Maar het mooiste vond ik altijd om een rotje in een hondendrol te douwen. BAM, zat de hele winkelende meute onder de zomersproeten. Het fotovak heb ik van mijn vader geleerd. Die bleek een doka in de winkel te hebben, het was zijn hobby. Fotograferen was toen nog een ambacht, ik heb leren fotograferen met een hasselblad en eigenlijk vind ik dat nog het mooist. Mijn eerste baan was in een fotozaak, ik heb heel wat bizarre toestanden meegemaakt als jonge jongen. Zo deed ik veel bruidsrapportages en was ik een keer op een adresje in de Jordaan. De aanstaande bruid was toen ik binnenkwam nogal schaars gekleed dus ik nog blozend excuus stamelen, maar ze zei nee hoor kind kom maar binnen!’. Hij lacht bulderend.

‘Later in de zaak maakte ik pasfoto’s, dan vroeg ik de klant de lippen even nat te maken en drukte snel af terwijl ze met hun tong uit de mond zaten. Zij amok maken natuurlijk dat de foto’s niet gelukt waren. Dan zei ik met een stalen gezicht: dat is een prima foto, je steekt je tong maar uit bij de douane. Het was altijd lol in de fotografie. Je was op een bruiloft, eerst bij gewone mensen en later bij bekende Nederlanders en automatisch feestte en dronk je mee. Ik heb nergens spijt van, maar dat heeft natuurlijk wel gevolgen gehad. Daarom ben ik naar de P. gegaan, ik moest weer tot rust komen en dat is gelukt. Nu hier in de V’huizen heb ik mijn eigen kamer waar ik op mezelf kan zijn, maar ook dit zie ik als een tussenstation. Ik heb een huis in België en daar wil ik naar terug.’

Dan komt het moment waar ik gedurende het gesprek steeds meer tegen op ga zien: hoe vraag je een fotograaf, een vakman, of je een foto van hem mag maken met je mobiele telefoon? Het mag van Albert. Ik vertel hem dat ik nooit geïnteresseerd ben geweest in fotograferen, maar dat dat sinds ik foto’s kan maken met mijn mobiel veranderd is. Ik laat de foto zien die ik net maakte van het naambordje van de Vrolikstraat, waar iemand Opvrolikstraat van heeft gemaakt. ’Als je oog voor dat soort dingen hebt móet je fotograferen’ zegt hij, ‘en als je dan ook nog kan schrijven dan maak je een boek. Waarom niet? Doe het gewoon.’ Tja waarom niet? Het gesprek met Albert, fotograaf en inspirerend figuur heeft me stof opgeleverd voor een hele romancyclus.

Het in zomers geel en Barca rood en blauw geschoten verhaal is simpel: Johan Puig rijdt in navolging van zijn vader elke dag in lelijke eend 50 rondjes rond Nou Camp omdat hij gelooft dat dit geluk brengt voor zijn club Barca. Onderweg komt hij een aantal mensen tegen, meneer Suarez die hem elke dag een levensles geeft, verkoopster Doris, de uitbater van restaurant Gabi met wie hij een kopje koffie drinkt en een jongetje dat later zelf graag bij Barca wil voetballen, Johan geeft hem tips. Op een dag staat Paquita bij het stoplicht, een eigengereide vrouw die ongevraagd de ruiten van Johans lelijke eendje wast. Johan wordt verliefd op Paquita en hij probeert haar in zijn vaste rondje op te nemen maar daarvoor is ze te onvoorspelbaar dus hij moet kiezen: het succes van zijn club of zijn eigen geluk?

Regisseur en voetbalgek Johan Kramer stopt een aantal grappige autobiografische elementen in de film. Zoals de hoofdpersoon zich in de film Johan Primero noemt als eerbetoon aan zijn held Johan Neeskens bijnaam Johan Sugundo, besloot Kramer zich toen hij acht was dat hij Johan heette in plaats van Jan Jasper.

De moeder van de hoofdpersoon is Nederlandse, daarom houdt hij van wentelteefjes en horen we regelmatig Amsterdams enige Tenore Napolitano de straten van Barcelona opluisteren.

Zo doet een man voor hoe je rijen op hun buik liggende mannen, vrouwen en kinderen de strot af kan snijden zonder last van je pols te krijgen. Hij weet zelf niet meer hoe het ooit zo is gekomen dat hij is gaan moorden, wel dat hij op gegeven moment een gesprek had met een mededader en zij zich afvroegen waar ze eigenlijk mee bezig waren? Toen stopte het moorden. ‘Maar’, zegt hij, ’dat maakt geen verschil, ik weet dat ik na dit leven nooit meer als mens het zonlicht op mijn huid zal voelen’.

In het ontroerende gesprek waarin Sambath Broeder Nummer Twee na jarenlange vriendschap vertelt over het lot van zijn ouders wordt niets onder stoelen of banken gestoken, maar er valt geen onvertogen woord: er is wederzijds oprecht mededogen.

De mensen in deze documentaire zijn mild noch toornig en vooral vrij van de vermoeiende waardenoordelen, schaamte en schuldgevoelens waar wij westerlingen onszelf zo mee belasten in de gedachten over onszelf en anderen en wat ons overkomt. Als ieder mens zijn eigen rechter is, voldoen de feiten en hoffelijkheid.

http://www.boeddhistischeomroep.nl/uitzending.aspx?lIntEntityId=1414&lIntType=0&lIntYear=2011

Onder het baldakijn, voor het afgedekte heilige der heiligen zit de man voor wie de kerk zich vanavond gestaag vult. Josh T. Pearson, door zijn exentrieke uiterlijk is hij net zo iconisch en tegelijkertijd anoniem als de stenen heiligenbeelden die aan weerszijden van de absis staan. Hij neemt zijn tijd en begint veel later dan gepland, maar ik ben vanavond geduldig omdat ik weet dat waarvoor ik gekomen ben aanstaande is. Ik verdraag daarom zonder al te veel ergernis de goedkope deodorantgeur van mijn buurman, het aanstellerig gelach van de vrouw achter me, het ongemak van de koorbank en het saaie voorprogramma. De vertrouwde onrust waarmee mijn gezelschap zich vlak voor aanvang binnenhaast maakt me zoals altijd juist rustig alsof ik er zo voor kan zorgen dat hij ook wat ontspant.

Dan komt Pearson op, hij rommelt nog wat aan de bedrading, groet, kijkt zachtaardig de zaal in om daarna met het openingsnummer Sweetheart, I ain’t your Christ oogverblindend toe te slaan. Ik weet niet hoe lang het nummer duurt, maar de slotzin lijkt eindeloos in de lucht te hangen en ik heb zelf de woorden al een paar keer geluidloos gepreveld als er eindelijk klinkt you won’t be saved by saving me. Op het podium staat geen muzikant er staat iemand die kan vertellen, die het universele verhaal van jagen en opgejaagd zijn begrijpt en weet hoe hij het over moet brengen, met zijn teksten, zijn stem, door gebruik te maken van de akoestiek van het kerkgebouw en door in wanhoop te knielen voor het altaar.

De ware magie van de performance van Josh T. Pearson zit echter in iets schijnbaar onbelangrijks: een overstrekte pols en achteloos tokkelende vingertoppen, die that gentle weep veroorzaken die ik zolang ik me kan heugen zo mooi vind dat ik ervan moet huilen. Ik kwam naar de Duif om dat eindelijk te zien, maar ik kon alleen nog horen.

Er was een en heel klein zustertje dat werkte op de afdeling neurochirurgie. Het zustertje was misschien klein van stuk, maar ook eigenwijs en vaak wat bokkig. Nu wilde het lot dat er precies zo’n dokter op die afdeling rondliep. Nou ja niet helemaal precies zo, de dokter was namelijk nogal slungelig gebouwd en kalend en ook had hij een snor. De dokter wist, kon en durfde alles. Hij durfde mensen te vertellen dat ze niet lang meer te leven zouden hebben. Hij jaagde op hazen en wist precies hoe hij ze moest slachten en legde dan uit waar de lange rugspier zat. Hij kon heel goed koken, Italiaans.

Het zustertje wist en kon misschien nog niet alles maar durfde wel veel, dus leerde snel. Bijvoorbeeld hoe te handelen als een patiënt niet plast na een operatie, júist als de blaas leeg blijft en dat je dat móet doen, ook al houden tien specialisten je tegen. Het was voor velen onbegrijpelijk hoe twee van zulke koppige mensen het zo met elkaar konden vinden. Als zij belde wist hij dat er echt iets aan de hand was. Voordat hij de medische opdrachten onleesbaar had kunnen opschrijven had zij ze al uitgevoerd. Hij zei altijd dat hij één schepje suiker in zijn koffie wilde, maar bedoelde twee.

Jaren verstreken. De dokter verhuisde, de zuster vond een andere baan. Af en toe zagen ze elkaar en nog steeds zeiden ze niet veel, maar verstonden ze elkaar wel. Toen werd de dokter ziek. Even wist het zustertje het niet meer zo goed. Waarom zei iedereen dat het zo erg was en dat hij zo hard achteruitging? Het maakte haar woedend, wat wisten zij ervan met hun blikken van verstandhouding naar elkaar alsof zíj iets zou verdringen? ‘Hij is nog steeds De Dokter HOOR en ik nog steeds de HOOFDZUSTER’, stampvoette ze. Ze liet zich daar even sprookjes vertellen!

Ja, ik zie de rollator en de alarmknop om zijn hals en ik hoor hoe moeilijk hij praat, overbodig om te zeggen dat dat pijn doet. ‘Ik ben niks veranderd’, zegt hij. Zo is het. Hij vertelt van zijn plannen: vakantie naar Italië, marmer voor de keuken, persoonsgebonden budget regelen. Hij heeft een tuinman aangenomen omdat hij zelf niet meer in de moestuin kan werken, heeft een Shetland pony en krielkippetjes. ‘De haan is bang, die is gisteren door een langharige teckel te grazen genomen’, lacht hij traag. Ik zeg dat hij een geitje moet nemen. Hij schudt van nee: ‘Geiten zijn koppig, ze willen altijd maar van je weg’. Niet allemaal, denk ik.